Ενότητα 1  -  Μπορεί η αρετή να γίνει αντικείμενο διδασκαλίας ;
 
‘’ Το μάθημα (το οποίο διδάσκω ) είναι η ευβουλία, η σωστή σκέψη ….και να μιλήσει για τα πολιτικά θέματα ‘’:
Ο διάλογος αρχίζει με τον Πρωταγόρα , ο οποίος εξηγεί στον Σωκράτη τι διδάσκει στους νέους που παρακολουθούν τα μαθήματά του.  Το αντικείμενο της διδασκαλίας του είναι η ευβουλία , δηλαδή η σωστή διαχείριση και διοίκηση των υποθέσεων σχετικά και με την ιδιωτική ζωή ( ζητήματα του οίκου) και με τη δημόσια. Με τη διδασκαλία του υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος  γίνεται ικανός :


α) να εκπληρώνει με επιτυχία ένα από τα σημαντικότερα καθήκοντά του , που είναι  η διευθέτηση όλων των υποθέσεων που σχετίζονται με την οικονομική και κοινωνική πρόοδο του οίκου του  (διοίκηση του οίκου ) και
β) να διαπραγματεύεται τα ζητήματα της πόλης  (διοίκηση της πόλης ).
 
 
Διοίκηση του οίκου:
Για τους  αρχαίους Έλληνες το πρώτο στοιχείο που καταδεικνύει την αξία ενός πολίτη  ήταν η διοίκηση του οίκου. Γνωρίζουμε ότι ο οίκος ήταν το μικρότερο  μόρφωμα της κοινωνίας. Η ικανότητα του ατόμου να διοικεί ‘’ τα του οίκου του ‘’ φανερώνει ότι μπορούσε  να λειτουργήσει ολοκληρωμένα στα πλαίσια της κοινωνικής του ζωής . Φυσικά τα σχετικά με τον οίκο περιλαμβάνουν τον σεβασμό των προγόνων και την εξασφάλιση της συνέχειας του οίκου στο μέλλον.
Συμπέρασμα: Οι ορθές ενέργειες του πολίτη για τη διατήρηση του οίκου του από το παρελθόν στο παρόν και για το μέλλον τον προετοίμαζαν, ώστε να αναχθεί σε ορθά σκεπτόμενο άτομο.
 
 
Η διαπραγμάτευση των ζητημάτων της πόλης :
 Στην αρχαιότητα ο πολίτης όφειλε να είναι ενεργός  (ιδιαίτερα στην Αθήνα της εποχής του Πρωταγόρα ο ενεργός πολίτης θεωρούνταν σωστός και όχι άχρηστος, κατευθύνοντας με τα λόγια και τις πράξεις του τις υποθέσεις της πόλης.
 Ο παραπάνω ισχυρισμός του Πρωταγόρα ότι διδάσκει όλα τα σχετικά με τη διευθέτηση του οίκου και της πόλης  έχει πρωτεύουσα σημασία, καθώς αποτελούσαν δύο κυρίαρχα θέματα για την ομαλή λειτουργία του σπιτιού και της πόλης. Το πώς λειτουργούσε το σπίτι και το πόσο ικανός ήταν κάποιος να το διαχειριστεί ουσιαστικά , τον προετοίμαζε για την αντίστοιχη διαχείριση των υποθέσεων της πόλης . Η πόλη και τα δικά της ζητήματα έπρεπε πάντα να προηγούνται και να ακολουθούν τα προσωπικά θέματα.
 Ο Σοφιστής τονίζει ότι  στόχος  του εκπαιδευτικού του προγράμματος είναι να γίνει ο μαθητής του ικανός να πράξει και να μιλήσει για πολιτικά θέματα. Μέσα σε μια δημοκρατική κοινωνία ο Αθηναίος πολίτης έπρεπε να είναι ικανός στα λόγια και στα έργα. Το ‘’λέγειν ‘’ αναφέρεται στη δημόσια ομιλία του πολίτη –κυρίως στην εκκλησία του δήμου - , η οποία είναι απαραίτητο να εκπορεύεται από την ‘’εὐβουλίαν ‘’ , τη δυνατότητα ,δηλαδή, της ορθής σκέψης. Αυτή θα φέρει και το ‘’ὁρθῶς πράττειν ‘’, τις ορθές πολιτικές ενέργειες που απαιτούνται για την ορθή λειτουργία της πόλης.
 Ο συνδυασμός λόγων –έργων χαρακτήριζε τους αρχαίους Έλληνες και φυσικά και τους Αθηναίους. Ο άνδρας έπρεπε να είναι ‘’ μύθων ῥητήρ και  ἒργων  πρηκτήρ  ‘’ (Ομήρου Ιλιάδα Α 443 ). Το ιδανικό λόγοι – έργα , ομιλία –δράση , θεωρία –πράξη πρόβαλλε και ο Θουκυδίδης στον Επιτάφιο του Περικλή . Ο Σοφιστής θεωρούσε σημαντικότερη τη δράση από τον λόγο για έναν πολιτικό άνδρα.

,